نقد ج و ا ن ی

احترام و تکریم بزرگتر ها و سالمندان بر همه واضح و روشن است . در فرهنگ دینی ما جزء عبادت محسوب می شود . نمونه روشن آن را از نوجوانی به یاد دارم و بحمدلله هر چند الان کمرنگ تر شده ولی هنوز شاهد آن هستیم ! زمانی است  که وقتی جهت مقصدی  سوار اتوبوس می شویم ، اگر کهنسال و بزرگتری سوار وسیله ی نقلیه ی عمومی می شد و ظرفیت صندلی ها تکمیل بود ، کوچکتر ها جا و صندلی خود را به آن ها تعارف می کردند . چه رفتار پسندیده ای !

     این ها را گفتم که بگویم نمی دانم چند موی سفیدی را که فلک به رایگان به من داده و یا بهتر است بگویم به رایگان نداده (1) ، مرا به جرگه ی پیران پیوند زده و یا نه چیز دیگری باعث حرکت امروز جوانی 24 یا 25 ساله  در اتوبوس شد ؛ که جایش را در ازدحام اتوبوس به من تعارف کند و خودش ایستاده تا مقصد تحمل کند . به هر حال شاید تلنگری بود به من که : ای که سی و اندی  رفت و در خوابی .... مگر این چند روز دریابی

۱- موی سفید را فلکم رایگان نداد                  این را به نقد جوانی خریده ام